Archive

Archive for Ιανουαρίου 2010

>Σκεφτείτε να…(έχει πολύ ενδιαφέρον)

31 Ιανουαρίου, 2010 1 Σχολιο

>Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους…

Ας γυρίσουμε τον χρόνο πέντε μήνες πίσω, την ώρα που ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής έπαιρνε την απόφαση να πάει τη χώρα σε εκλογές και ας αναλογιστούμε τι θα γινόταν αν η απόφασή του ήταν να προχωρήσει με γρήγορα βήματα η κυβέρνηση της ΝΔ στις απαιτούμενες διαρθρωτικές αλλαγές, όπως συνιστούσαν και πολλοί μέσα απ το κόμμα…

Ας πούμε λοιπόν ότι:

Θα πάγωνε τους μισθούς στο δημόσιο…

Ότι θα φορολογούσε τους ελεύθερους επαγγελματίες από το πρώτο ευρώ (κατάργηση του αφορολόγητου των 10500 ευρώ)…ήταν πρόταση Αλογοσκούφη…

Ότι θα έπαιρνε τέλος πάντων όλα τα μέτρα που θα επέφεραν την εξυγίανση των οικονομικών της χώρας…

Τι θα γινόταν σήμερα;

Τα θετικά:

Τα sprend δανεισμού της χώρας θα κυμαίνονταν σε χαμηλά επίπεδα…και οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα είχαν κάποιες ελπίδες ότι η Ελλάδα θα οδηγούνταν σε δημοσιονομική εξυγίανση.

Τα αρνητικά:

Η Αθήνα θα καιγόταν από τις αρχές Δεκεμβρίου (επέτειος θανάτου Γρηγορόπουλου γαρ)…

Οι απεργίες στο δημόσιο θα είχαν καταλύσει την οικονομία της χώρας…

Η αντιπολίτευση (ΠΑΣΟΚ) θα ζητούσε επίμονα εκλογές και τα παπαγαλάκια της θα έσπερναν τον τρόμο στα ΜΜΕ και θα καθύβριζαν πρόστυχα τον Έλληνα πρωθυπουργό 24 ώρες το 24ωρο…

Τέλος θα έβγαινε αυτές τις μέρες ο ΓΑΠ να επικαλεστεί το εξωφρενικό:

Θα ρίξουμε αρνητική ψήφο στην επανεκλογή του Κάρολου Παπούλια για την προεδρία, (για να πέσει η κυβέρνηση)…και μετά αφού γίνουν εκλογές και τις κερδίσουμε θα επανεκλέξουμε τον Κάρολο Παπουλια!!! (τι θα είχαν να μας σούρουν οι Ευρωπαίοι…)

Ταυτόχρονα θα μας έπρηζε ( ο ΓΑΠ) με συνθήματα του τύπου «Λεφτά υπάρχουν» , «δεν υπάρχει κρίση..την κρίση δημιούργησε η ΝΔ», «έχουμε σχέδιο!!!» και άλλα όμορφα μυθεύματα…με αποτέλεσμα ακόμα και φανατικοί Νεοδημοκράτες να σκέπτονται να ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ…

Σήμερα είναι πια φανερό ότι ο Κώστας Καραμανλής αποφάσισε με σοβαρότητα και με γνώμονα το συμφέρον του τόπου και ότι είχε διαβλέψει με σαφήνεια την πορεία των πραγμάτων γι αυτό πήγε σε εκλογές τον Οκτώβριο…

Σήμερα, όσοι είχαν αντίθετη άποψη τον Οκτώβριο, καταλαβαίνουν γιατί έπρεπε να πάμε σ εκλογές τότε…

Σήμερα όλοι αντιλαμβάνονται ότι το ΠΑΣΟΚ απλά σπεκουλάριζε προεκλογικά, αλλά τώρα δεν μπορεί να κρυφτεί…ήρθε η ώρα…όλα εδώ πληρώνονται…

Τώρα; ΠΆΜΕ!!!

ΠΗΓΗ: apolitik.pblogs.gr

>Ντελίριο ενθουσιασμού έχει ξεσπάσει μεταξύ των υπαλλήλων των ΕΛΤΑ…

31 Ιανουαρίου, 2010 1 Σχολιο

>

Το γνωστό blog των κατατρεγμένων του πλανήτη ή αλλιώς σύφιλλη του γνωστού τσέλιγκα,υπαλλήλου της ΚΥΠ γράφει:
«ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ! Επιτέλους, ένα στέλεχος του ιστορικού ΠΑΣΟΚ, το στέλεχος του ΠΑΚ Ιταλίας Πάνος Βουρνάς επικεφαλής στα ΕΛΤΑ!»

Λογικό! Οι άνθρωποι έχουν μείνει 40 χρόνια πίσω και είναι αναμενόμενο το ΠΑΚ να αποτελεί σημείο αναφοράς. Ωσ εκ τούτου δικαίως πανηγυρίζουν άμα νομίζουν ότι ένας 70χρονος θα φέρει νέο αέρα στα ΕΛΤΑ…

Η μεγάλη πλάκα όμως ακολουθεί αμέσως μετά:

«Ανακούφιση προκαλεί στους εργαζόμενους στα ΕΛΤΑ η είδηση που «κυκλοφορεί», πως θα τοποθετηθεί επικεφαλής στα ΕΛΤΑ το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Πάνος Βουρνάς.»

Έλα ρε ΚΥΠατζή… μην είσαι μετριόφρων… πες μας την αλήθεια…

ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΤΗΣ ΧΑΡΜΟΣΥΝΗΣ ΕΙΔΗΣΗΣ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΣ

ΣΤΟΥΣ ΠΙΟ ΕΝΘΟΥΣΙΩΔΕΙΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΤΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΝΤΕΛΙΡΙΟ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΝ ΑΥΡΙΟ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΑΝΕΜΙΖΟΝΤΑΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΚ…


ΡΕ ΠΟΥ ΖΟΥΝΕ ΤΑ ΑΤΟΜΑ;!!!

ΥΓ1. Από την ατάκα του ΚΥΠατζή συμπεραίνουμε αβίαστα ότι όλοι οι υπάλληλοι των ΕΛΤΑ είναι ΠΑΣΟΚοι… και όχι «γαλάζια παιδιά» όπως μας λέγανε μέχρι τώρα
ΥΓ2. Για τους νεότερους να πούμε ότι το ΠΑΚ ήταν ο πρόδρομος του ΠΑΣΟΚ επί χούντας που όπως το ηλεκτονικό PACMAN, που τρώει τις τελίτσες για να πάει στο επόμενο level , έτρωγε τα λεφτά των Ελλήνων εργατών της Γερμανίας προκειμένου να περάσει στο επόμενο level, να γίνει ΠΑΣΟΚ και να φάει και τα λεφτά των Ελλήνων με τα δάνεια της δεκαετίας του 80 που πληρώνουμε ακόμα…

>Η χρεοκοπία της οικονομίας της Ελλάδος το 1932

31 Ιανουαρίου, 2010 4 σχόλια

>

Πριν ξεκινήσουμε το κείμενο μας για την Ελληνική χρεοκοπία του 1932, ας ξεκαθαρίσουμε τι σημαίνει ο όρος χρεοκοπία για μια εθνική οικονομία. Χρεοκοπία λοιπόν σημαίνει όταν το κράτος κηρύσσει παύση πληρωμών και δηλώνει στους πιστωτές του πως αδυνατεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του σε αυτούς. Στην συνέχεια είτε η κυβέρνηση έρχεται σε διαπραγμάτευση με τους πιστωτές της προτείνοντας να γίνει η εξόφληση σε μικρότερα ποσά, η αν τα χρέη είναι δυσβάστακτα (και αυτό είναι το χειρότερο), αναλαμβάνει το Δ. Ν. Τ. και εκχωρεί σημαντικούς πόρους της πτωχευμένης χώρας απ΄ ευθείας στους πιστωτές της.

Το 1927 ο Ελευθέριος Βενιζέλος επιστρέφει στην Ελλάδα και γίνεται δεκτός ως μεσσίας από τον Ελληνικό λαό. Μετά από πολλή σκέψη και πιέσεις από το περιβάλλον του ανακαλεί την απόφαση του προ τετραετίας για παραίτηση από την πολιτική και επανέρχεται σε αυτή ως αρχηγός του κόμματος των Φιλελευθέρων στις 23 Μαΐου 1928. Το μέγεθος του εκλογικού θριάμβου τωνΒενιζελικών στις εκλογές της 19ης Αυγούστου ήταν απρόσμενο ακόμη και για τον αρχηγό του: οι βενιζελικοί εξέλεξαν 223 βουλευτές έχοντας μια συντριπτική πλειοψηφία στην βουλή.

Η Ελληνική οικονομία είχε κάνει βήματα σταθεροποίησης την διετία 1926-1928. Η δραχμή σταθεροποιήθηκε μετά από δεκαπέντε χρόνια συνεχούς υποτίμησης. Έτσι, το 1928 η δραχμή εντάχθηκε στον περίφημο «κανόνα του χρυσού». Ο «κανόνας του χρυσού» ήταν ένας μηχανισμός μετατροπής των νομισμάτων μέσω μιας ισοτιμίας σε σχέση με τις τιμή του χρυσού.

Όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση της Χώρας ο Ελευθέριος Βενιζέλος, παρουσίασε ένα ιδιαίτερα αισιόδοξο και φιλόδοξο πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων που χρειάζονταν για να μπει η Ελλάδα σε αναπτυξιακή τροχιά και να αποκαταστήσει τους πρόσφυγες από την Μικρασιατική Καταστροφή. Ο εκτεταμένος αυτός δανεισμός θα καλυπτόταν κυρίως από Άγγλους κεφαλαιούχους που ήδη μετά το 1922 είχαν επενδύσει μικρά κεφάλαια, αλλά τώρα ήταν πρόθυμοι να μεγαλώσουν την παρουσία τους στην Ελλάδα. Ο έλεγχος της νομισματικής πολιτικής και των συναλλαγματικών ισοτιμιών αποδόθηκαν στην Τράπεζα της Ελλάδος που ιδρύθηκε τότε ακριβώς για τον σκοπό αυτό με πρώτο πρόεδρο τον Αλέξανδρο Διομήδη.

Ως το 1931 τίποτα δεν προμήνυε την χιονοστιβάδα αρνητικών γεγονότων που θα ακολουθούσε. Η Ελλάδα είχε τρεις συνεχόμενους πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, όμως το εξωτερικό της χρέος είχε διογκωθεί από δάνεια που είχε συνάψει η κυβέρνηση Βενιζέλου κυρίως στο Σίτυ της Αγγλίας. Συγκεκριμένα το εξωτερικό χρέος την τετραετία 1928-1932 αυξήθηκε από 27,8 δισεκατομμύρια δραχμές στα 32,7 δισεκατομμύρια.

Η μεγάλη διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση ξεκίνησε με την αδυναμία της Γερμανίας να συνεχίσει να εξυπηρετεί τις δυσβάσταχτες οικονομικές τις υποχρεώσεις από τον Ά παγκόσμιο πόλεμο και εντάθηκε με την κατάρρευση των τιμών των μετοχών στο Αμερικάνικο Χρηματιστήριο τηςΓουόλ Στριτ. Η οικονομία της Ελλάδας βρέθηκε αμέσως υπό πίεση, καθώς μειώθηκαν δραστικά οι εξαγωγές της (καπνά και άλλα γεωργικά προϊόντα), όπως επίσης και τα εμβάσματα από τους Έλληνες της Αμερικής που εκείνη την εποχή ήταν σημαντικός οικονομικός παράγοντας για την χώρα. Οι δύο αυτές δυσμενείς εξελίξεις επιδείνωσαν το εξωτερικό ισοζύγιο συναλλαγών, ασκώντας αφόρητες πιέσεις στην δραχμή. Ο Βενιζέλος αποφάσισε να δώσει την μάχη της δραχμής: αν η δραχμή δεν παρέμενε ισχυρή έναντι της στερλίνας και των άλλων νομισμάτων, θα του ήταν αδύνατο να εξυπηρετήσει το ήδη διογκωμένο δημόσιο χρέος. Αν δηλαδή γινόταν η υποτίμηση της δραχμής, τότε το εξωτερικό χρέος σχεδόν θαδιπλασιαζόταν. Ο συνεπέστερος επικριτής της κυβερνητικής πολιτικής, εκτός από τον Δ. Μάξιμο, ήταν τότε ο Κυριάκος Βαρβαρέσος, ειδικός σύμβουλος της τράπεζας της Ελλάδος και ένας από τους κορυφαίους Έλληνες οικονομολόγους του Μεσοπολέμου.

Η Βενιζελική πολιτική της διατήρησης των υφιστάμενων νομισματικών ισορροπιών ανάγκαζαν την Τράπεζα της Ελλάδος να χρησιμοποιεί τα αποθέματα της σε χρυσό και συνάλλαγμα για να στηρίζει την δραχμή. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να εξανεμιστούν πολύ σύντομα τα μικρά αποθεματικά της, φέρνοντας το οικονομικό επιτελείο της Ελλάδας στις αρχές του 1932 σε πολύ δύσκολη θέση. Παράλληλα το κράτος φορολογούσε τις εισαγωγές και μείωνε τις δραχμές στην Αγορά, προσπαθώντας να ελέγξει τις συνεχείς κερδοσκοπικές πιέσεις που δεχόταν η Ελλάδα. Η μόνη πιθανή λύση από το διαφαινόμενο αδιέξοδο, ήταν ο εξωτερικός δανεισμός, όχι πια για χρηματοδότηση έργων, αλλά για την στήριξη της δραχμής με ξένο συνάλλαγμα.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποφάσισε να χειριστεί το θέμα προσωπικά και να εξασφαλίσει τα εξωτερικά δάνεια που θα στήριζαν την νομισματική του πολιτική. Ταξίδεψε τον Ιανουάριο του 1932 διαδοχικά σε Ρώμη, Παρίσι, Λονδίνο ζητώντας ένα δάνειο 50 εκατομμυρίων δολαρίων για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, αλλιώς η Ελλάδα θα εγκατέλειπε τον νόμο του χρυσού και θα βυθιζόταν στην αναξιοπιστία και στην κοινωνική αναταραχή. Τον Μάρτιο συνεδρίασε στο Παρίσι η Δημοσιονομική Επιτροπή όπου ανάμεσα στα άλλα, θα συζητιόταν και το θέμα της Ελλάδας. Στο τρίμηνο που είχε περάσει ουσιαστικά όλες οι εξαγωγές της Ελλάδας είχαν «παγώσει» και η τράπεζα της Ελλάδος είχε δώσει το 1/3 των αποθεματικών της σε συνάλλαγμα στο κράτος έτσι ώστε αυτό ναανταπεξέλθει στις δανειακές υποχρεώσεις του.

Ο τρόπος παρουσίασης των Ελληνικών προβλημάτων και αναγκών από τον ίδιο τον Ελευθέριο Βενιζέλο δεν έπεισε την Δημοσιονομική Επιτροπή, που θεώρησε ότι η Ελλάδα δεν έκανε καμία θυσία, αντιθέτως ήθελε να μεταβιβάσει τα προβλήματα της στους πιστωτές της. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος συνέχισε να ζητά απεγνωσμένα βοήθεια τον Απρίλιο του 1932 στο Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών από τους υπουργούς Εξωτερικών της Αγγλίας και της Γαλλίας, χωρίς όμως κάποιο χειροπιαστό αποτέλεσμα, εκτός από αόριστες υποσχέσεις και ευχολόγια. Δεν υπήρχε πλέον χρόνος για διαπραγματεύσεις και αναμονή.

Την Τετάρτη 27 Απριλίου 1932, η Ελλάδα εγκατέλειψε επισήμως τον «κανόνα του χρυσού». Η δραχμή υποτιμήθηκε ραγδαία και στις 5 Μαΐου η ισοτιμία της με την στερλίνα έπεσε από τις 456 δραχμές στις 539. Τον ίδιο μήνα το κράτος επισημοποίησε την χρεοκοπία του κηρύσσοντας παύση πληρωμών. Το κύρος του Βενιζέλου είχε τρωθεί ανεπανόρθωτα στην λαϊκή συνείδηση, ενώ ένα πανελλαδικό απεργιακό κύμα παρέλυε την Χώρα. Στις 21 Μαΐου 1932, ο Ελευθέριος Βενιζέλος παραιτήθηκε από πρωθυπουργός δηλώνοντας δημοσίως πως δεν θα επέστρεφε αν δεν ενισχυόταν η εκτελεστική εξουσία και δεν περιοριζόταν ηελευθεροτυπία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Όπως είναι πολύ φανερό, η επιλογή του θέματος της χρεοκοπίας του 1931 δεν είναι άσχετη με την τρέχουσα επικαιρότητα, η οποία με προβληματίζει όπως και κάθε πολίτη της Χώρας. Η σύγκριση βέβαια των δύο περιπτώσεων δεν έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Το μόνο που εντοπίζω εγώ είναι ότι ο (αλόγιστος) εξωτερικός δανεισμός αποτελεί ένα επικίνδυνο μονοπάτι για κάθε κράτος. Κατά τα άλλα, το κράτος τότε δεν είχε υπερβολικές εσωτερικές υποχρεώσεις σε μισθούς και συντάξεις ούτε ελλειμματικούς προϋπολογισμούς Άλλωστε η ανάκαμψη ήρθε αμέσως σχεδόν μετά την υποτίμηση της δραχμής, χωρίς οι κυβερνήσεις του λαϊκού κόμματος που ακολούθησαν, να λάβουν σοβαρέςπρωτοβουλίες. Η υποτίμηση της δραχμής κατέστησε ξανά τα Ελληνικά προϊόντα φτηνά άρα ελκυστικά, το κράτος απέφυγε προσωρινά τα δυσβάσταχτα βάρη των δόσεων των δανείων, ενώ η κρίση σταδιακά ξεπερνιόταν στην Ευρώπη. Σύντομα το ισοζύγιο των εξωτερικών πληρωμών είχεισορροπήσει και η εισροή χρημάτων από το εξωτερικό είχε αποκατασταθεί. Το 1937 ο Μεταξάς ήρθε σε τελική συμφωνία με τους διεθνείς οίκους που είχαν δανείσει την Ελλάδα για την καταβολή σε δόσεις των οφειλόμενων χρημάτων, τερματίζοντας την τελευταία εκκρεμότητα που παρέμενε από την χρεοκοπία του 1932.

Προφανώς κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι για να αποφευχθεί η χρεοκοπία, καθώς η διεθνής κρίση ήταν πρωτόγνωρη, μεγάλης έντασης, διάρκειας και εμβέλειας. Οι προσωπικές ευθύνες του Βενιζέλου επικεντρώνονται σε δύο θέματα άνισης βαρύτητας. Το πρώτο ήταν ότι αύξησε υπέρμετρα τον εξωτερικό δανεισμό, με μια υπεραισιοδοξία που ίσως ήταν υπερβολική. Το δεύτερο, και ομολογουμένως πολύ σημαντικό, είναι ότι ενώ έβλεπε την αδυναμία της δραχμής να κρατηθεί σε υψηλή ισοτιμία, αποφάσισε να χρηματοδοτήσει μια απελπισμένη προσπάθεια συντήρησης της. Η πολιτική αυτή όμως εξάντλησε τα συναλλαγματικά αποθεματικά του κράτους, ενώ εμπόδιζε την αναθέρμανση των εξαγωγών που φάνηκε στην συνέχεια ότι ήταν το κλειδί για την ανάκαμψη.

ΠΗΓΕΣ

Μαρκ Μαζάουερ, Η Ελλάδα και η οικονομική κρίση του μεσοπολέμου, εκδ. ΜΙΕΤ

Κωνσταντίνος Βεργόπουλος (από Ιστορία του Ελληνικού Έθνους τ ΙΕ), Η Ελληνική οικονομία από το 1926 έως το 1935, εκδόσεις «εκδοτική Αθηνών»

Αλέξης Φραγκιαδής, Ελληνική Οικονομία 19ος – 20ος αιώνας, εκδόσεις Νεφέλη

kapodistriako.uoa.gr (μικρή αναφορά για τον Κυριάκο Βαρβαρέσο και τις θέσεις του για την νομισματική πολιτική την επίμαχη περίοδο)

bankofgreece.gr
(πολύ μικρή αναφορά για την Ιστορία της Τράπεζας της Ελλάδος)

ert-archives.gr
(το σχετικό επεισόδιο της καταπληκτικής σειράς ιστορικών ντοκυμαντέρ «ΤΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ». Παρά την ολοφάνερα μονομερή τοποθέτηση των αφηγήσεων και επεξηγήσεων, αποτελεί πολύτιμη οπτικοακουστική πηγή)

users.hol.gr/~kokkonis (για τα αίτια της οικονομικής κρίσης)

ΠΗΓΗ: istorikathemata.blogspot.com

>Μια καταγραφή της εκδήλωσης για τα Ίμια στην Αθήνα

31 Ιανουαρίου, 2010 21 σχόλια

>

Χθες για πρώτη φορά, αποφάσισα να κατέβω στο κέντρο της Αθήνας. Ήθελα να παρακολουθήσω από κοντά την εκδήλωση που διοργάνωνε η «Επιτροπή Εθνικής Μνήμης», κατ’ ουσία όμως η Χρυσή Αυγή, στο Μνημείο των Ιμίων, στη συμβολή των οδών Β. Σοφίας & Ρηγίλλης. Το έκανα μόνο και μόνο επειδή δεν θέλω να ξεχνώ. Όπως κάνουν 14 χρόνια τώρα οι Κυβερνήσεις μας. Κατά την άποψη μου, η χθεσινή εκδήλωση είχε να «συν» και τα «πλην» της. Θα σταθώ περισσότερο στα «συν».

Κι αυτό, γιατί η χθεσινή συγκέντρωση δεν ήταν μια συγκέντρωση «ακροδεξιών, ρατσιστών, φασιστών χρυσαυγιτών». Ήταν μια συγκέντρωση που την διοργάνωσε μεν η Χρυσή Αυγή, με ό,τι «δυσάρεστα» μπορεί να εμπεριέχει αυτό, αλλά ήταν μια συγκέντρωση που μάζεψε κατ’ εμέ πάνω από 2 χιλιάδες κόσμο, κατά τους διοργανωτές περίπου 5 χιλιάδες κόσμο. Πάντως, σίγουρα δεν ήταν 500 άτομα όπως τα «ανεξάρτητα» μέσα του μέλους του Δ. Σ. της ΕΡΤ Στέλιου Κούλογλου έγραψε. Και σίγουρα, οι 5 χιλιάδες αυτοί, δεν ήταν όλοι μέλη ή φίλοι της Χρυσής Αυγής. Ανάμεσά τους διέκρινα μητέρες με τα παιδιά τους, κύριους, γιαγιάδες, αλλά κυρίως, νέα παιδιά, που το παρουσιαστικό τους και η εικόνα τους, κάθε άλλο παρά σε «χρυσαυγίτες» παρέπεμπε. Παιδιά από σχολεία, που θα μπορούσες κάλλιστα να τα δεις σε μια μαθητική πορεία, ήταν εκεί, μέσα στην πορεία, που ξεκίνησε μετά το τέλος της εκδήλωσης στο Μνημείο Ιμίων, και κατευθύνθηκε, καταλαμβάνοντας μόνο το ένα ρεύμα κυκλοφορίας-για να μαθαίνουν μερικοί που με συμμετοχή 100 ατόμων κλείνουν τους δρόμους-στο Κοινοβούλιο και μετά δια της οδού Πανεπιστημίου στο Πανεπιστήμιο.

Αν μια συγκέντρωση λοιπόν της Χρυσής Αυγής, που πήρε περίπου 25 χιλιάδες ψήφους πανελλήνια, κατάφερε να φέρει στους δρόμους περίπου 5 χιλιάδες άτομα, που αρκετά από αυτά δεν είχαν καμιά σχέση με αυτήν, αντιλαμβάνεται κανείς από την Αξιωματική Αντιπολίτευση, τη δυναμική που θα είχε αν είχε αναλάβει αυτή μια παρόμοια πρωτοβουλία; Αντιλαμβάνεται η Αξιωματική Αντιπολίτευση, ότι αντί να αγνοεί την έκκληση των Αδέσμευτων Bloggers για την τιμή στους Ήρωες των Ιμίων, αντί να στέλνει στο μνημόσυνο της οικογένειας Βλαχάκου τον τραγικό Τραγάκη, οφείλει να «μπει μπροστά» και να εκφράσει επιτέλους το λαϊκό αίσθημα όλων εμάς, που οργιζόμαστε; Όλων εμάς που είδαμε χθες την Χρυσή Αυγή να πρωτοστατεί σε κάτι που έπρεπε όλοι από μόνοι μας να κάνουμε;

Δεν θα ήθελα να αναφερθώ σχεδόν καθόλου στης τραγική Ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, που επέτρεψε χθες να γίνει στην Λέσχη Αξιωματικών Ε.Δ., απέναντι από το Μνημείο, αποκριάτικος χορός. Είναι τόση η οργή μου για τους ανεύθυνους αυτούς δήθεν Αξιωματικούς, που ειλικρινά, ντρέπομαι! Ένας από αυτούς, μου «πούλησε μούρη» χθες κατά την είσοδό του στην ΛΑΕΔ, επειδή του είπα «πήγαινε μέσα να φας και μη σε νοιάζει γι’ αυτούς που έπεσαν στα Ίμια». Και μου είπε «με τι παράσημα μιλάς εσύ», για να λάβει την απάντηση μου «Εσύ με τι παράσημα μιλάς, των πυρκαγιών που έσβησες στη θητεία σου ή με το πόσους Υπουργούς έγλειψες;» Κι ακόμη ποιο ανεύθυνη η δικαιολογία ενός αξιωματικού της ΛΑΕΔ που είπε «δεν μας είχαν πει για την εκδήλωση, αν το ξέραμε, θα είχαμε αναβάλει το χορό», λες και το θέμα ήταν η εκδήλωση απέξω. Λες και δεν έπρεπε από μόνοι τους να σκεφτούν ότι είναι 30 Ιανουαρίου, και σε αυτή την ημέρα, αν έχουμε τσίπα, δεν διασκεδάζουμε, γιατί η μέρα αυτή είναι μέρα πένθους για τις Ε.Δ.

>(Ρεπούση+Δραγώνα+Ηρακλείδης)² = ;

31 Ιανουαρίου, 2010 5 σχόλια

>

Τι Ρεπούση, Δραγώνα, Ηρακλειδήδες και μαλακ… τούμπανα… διαβάστε την παρακάτω επιστολή για να καταλάβετε τι θα πει Προδότης με μαλάκυνση εγκεφάλου:


Κύριε Πρόεδρε,

Για περίπου επτά αιώνες ολόκληρη η Μέση Ανατολή και μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης αποτέλεσαν θέατρο αιματηρών πολέμων. Κύρια αιτία γι αυτούς ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων.

Η υποδούλωση χριστιανικών λαών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του Σταυρού εναντίον της Ημισελήνου που μοιραία επακολούθησαν και οι διαδοχικές εξεγέρσεις όλων αυτών των λαών που προσέβλεπαν στην απελευθέρωσή τους δημιουργούσαν μια κατάσταση πραγμάτων που θα παρέμενε μόνιμη πηγή κινδύνων όσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατηρούσε τα ίχνη που της είχαν αφήσει οι Σουλτάνοι.

Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί των αντιπάλων του (ΣΣ. ;;; Προφανώς «Αντίπαλοι» του Κεμάλ είμασταν εμείς, ο Γούναρης, Πρωτοπαπαδάκης κ.λπ… ενώ «Συμμαχοί» του ήταν αυτός που γράφει την ομιλία, τα τσιράκια του στην Ελλάδα -Πάγκαλος, Πλαστήρας κ.λπ- και οι Άγγλοι…), έθεσε οριστικά τέλος σ’ αυτή την κατάσταση αστάθειας και μισαλλοδοξίας (ΣΣ. ;;;;!!!!).

Πράγματι, σπάνια στη ζωή ενός έθνους πραγματοποιήθηκε σε τόσο λίγο χρόνο μια αλλαγή τόσο ριζική.

Μια παρακμάζουσα αυτοκρατορία που ζούσε υπό θεοκρατικό καθεστώς στο οποίο οι έννοιες του δικαίου και της θρησκείας συγχέονταν μετατράπηκε σ`ένα εθνικό και σύγχρονο κράτος, γεμάτο ενέργεια και ζωή (ΣΣ Ευτυχώς δηλ. που έγιναν σύγχρονο Κράτος…).

Με την ώθηση του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων καταλύθηκε και το κράτος κατέστη αληθινά κοσμικό. Το έθνος ολόκληρο στράφηκε προς την πρόοδο, με την θεμιτή φιλοδοξία να ενταχθεί στην πρωτοπορία των πολιτισμένων λαών (ΣΣ. Όσοι δεν λυποθημήσατε ακόμα συνεχίστε).

Όμως το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης προχώρησε από κοινού με όλες εκείνες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που προσέδωσαν στο νέο κυρίως εθνικό κράτος της Τουρκίας τη σημερινή του μορφή. Πράγματι η Τουρκία δεν δίστασε να αποδεχθεί ειλικρινά την απώλεια επαρχιών (ΣΣ. ;;;; Έχασαν και επαρχίες το 1922;) όπου κατοικούσαν άλλες εθνότητες και, ικανοποιημένη πραγματικά με τα εθνικά και πολιτικά της σύνορα όπως καθορίστηκαν από τις Συνθήκες, έγινε αληθινός στυλοβάτης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή (ΣΣ. Και στυλοβάτης της ειρήνης…).

Είμαστε εμείς οι Έλληνες που αιματηροί αγώνες αιώνων μας είχαν φέρει σε κατάσταση διαρκούς ανταγωνισμού με την Τουρκία οι πρώτοι που είχαμε την ευκαιρία να αισθανθούμε τις συνέπειες αυτής της βαθιάς αλλαγής στη χώρα αυτή (ΣΣ. Μεγάλε… όχι απλά «συνέπειες»… τις «ευεργετικές συνέπειες» έπρεπε να γράψεις…), διάδοχο της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Από την επόμενη μέρα της Μικρασιατικής καταστροφής, διαβλέποντας την δυνατότητα συνεννόησης με την αναγεννημένη Τουρκία, που προέκυψε από τον πόλεμο ως εθνικό κράτος, της απλώσαμε το χέρι και το δέχτηκε με ειλικρίνεια.

Από αυτήν την προσέγγιση, που μπορεί να χρησιμεύσει ως παράδειγμα για τη δυνατότητα συνεννόησης ακόμη και μεταξύ λαών που τους χώρισαν οι πιο σοβαρές διαφορές, όταν αυτοί διαποτιστούν με την ειλικρινή επιθυμία για ειρήνη, προέκυψαν μόνο καλά, τόσο για τις δύο ενδιαφερόμενες χώρες όσο και για τη διατήρηση της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.

Ο άνθρωπος στον οποίο οφείλεται αυτή η πολύτιμη συμβολή στην ειρήνη δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Πασά.

Έχω λοιπόν την τιμή ως αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του Ελληνοτουρκικού συμφώνου σηματοδότησε μια νέα εποχή στην πορεία της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να υποβάλλω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά για την διακεκριμένη τιμή του βραβείου Νόμπελ για την Ειρήνη.

Με βαθύτατη εκτίμηση

Ε. Κ. Βενιζέλος

Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 1934

ΠΗΓΗ: kalami.net

>Αυτά δεν είναι Στρατά, αυτά είναι σκατά: η ρήση αυτή του Πάγκαλου το 1996, ταιριάζει σήμερα για τους ξεφτύλες αξιωματικούς που διασκεδάζουν στην ΛΑΕΔ

30 Ιανουαρίου, 2010 1 Σχολιο

>Αυτή η ρήση του Πάγκαλου το 1996 για το Στρατό μας, ταιριάζει απόλυτα σήμερα, για τους ξεφτύλες αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων, που σήμερα το βράδυ, 30 Ιανουαρίου, στην μαύρη επέτειο από την θυσία Ελλήνων Αξιωματικών στα Ίμια, αυτοί διασκεδάζουν στην ΛΑΕΔ, στη Β. Σοφίας. Ακριβώς απέναντι από το Μνημείο για τους Ήρωες των Ιμίων. Ήθελα να ήξερα, κανείς από αυτούς δεν έχει τσίπα; Τόσο ξεφτύλες όλοι;

>Σιγά Μιχάλη τους φόβισες…

30 Ιανουαρίου, 2010 1 Σχολιο

>

«Θα μπει τέρμα στους ψευτοτσαμπουκάδες και στα άβατα της Κρήτης»

Δήλωσε από το Ηράκλειο της Κρήτης ο ΠΡΟΠΟτζής

Σιγά ρε MIKE… Θα σου σκιστεί το καλσόν

αντί να κάνεις τον τσάμπα μάγκα από το κτήριο της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ηρακλείου…

γιατί δεν πας μια βόλτα από το Μυλοπόταμο να τα τους τα ψάλλεις ένα χεράκι να ισιώσουνε…

όπως έγινε με τους τρομοκράτες και τους ληστές που σε φοβήθηκαν και έχουν «εξαφανιστεί» από την Αθήνα

ΥΓ. Πάντως πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι το έργο του αποδίδει καρπούς... ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΒΔΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΣΚΑΣΕ ΒΟΜΒΑ ΣΤΗ ΑΘΗΝΑ και αυτό είναι άθλος…

Αρέσει σε %d bloggers: