Αρχείο

Archive for Ιουλίου 2008

«Μέρα μνήμης για τα 88 χρόνια από την εκτέλεση του Ίωνα Δραγούμη»

31 Ιουλίου, 2008 Σχολιάστε
Σαν σήμερα πριν από 88 χρόνια δολοφονήθηκε ο μέγας ΕΛΛΗΝΑΣ Ίωνας Δραγούμης.

Γεννήθηκε το 1878 και ήταν γιος του Πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη. Σπούδασε Νομική, πολέμησε ως εθελοντής στον «άτυχο ελληνοτουρκικό πόλεμο» του 1897 και το 1899 μπήκε στο διπλωματικό σώμα.

Αρχικά υπηρέτησε στο Μοναστήρι, ως υποπρόξενος και αμέσως κατάλαβε τον εκ βορρά κίνδυνο που απειλούσε την Μακεδονία. Μαζί με τον Παύλο Μελά (που είχε παντρευτεί την αδελφή του Ναταλία) και άλλους οργάνωσαν τον Μακεδονικό αγώνα, διαφυλάσσοντας την ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Διετέλεσε πρόξενος στα Προξενεία των Σερρών, Αλεξανδρούπολης, Φιλιππούπολης, Αλεξάνδρειας, Κωνσταντινούπολης, Ρώμης Λονδίνου. Είχε ενεργό συμμετοχή στο Κίνημα των Αξιωματικών το 1909 (Γουδί). Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους (μαζί με τον Μεταξά και τον Δουσμάνη έκανε τις διαπραγματεύσεις για την παράδοση της Θεσσαλονίκης).

Το 1914 αρνήθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Μικτή Επιτροπή ανταλλαγής πληθυσμών που συγκρότησε ο Βενιζέλος με τους Τούρκους και μετατέθηκε δυσμενώς στην Αγία Πετρούπολη.

Όπου εργάσθηκε ως Πρόξενος, πρώτη του φροντίδα ήταν η οργάνωση του ελληνικού στοιχείου.

Τον Μάιο του 1915 εκλέχθηκε βουλευτής Φλωρίνης και το 1916 ίδρυσε το περιοδικό «Πολιτική Επιθεώρησις». Το 1917 μετά την επιβολή του Βενιζέλου από τους συμμάχους, εξορίστηκε στην Κορσική μαζί με τον Γούναρη και άλλους αντιβενιζελικούς. Με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε στην Ελλάδα και συνέχισε να είναι εξόριστος στην Σκόπελο. Αποφυλακίσθηκε το 1919 και ανέλαβε δράση υπέρ της «Ηνωμένης Αντιπολίτευσης» υπό τον Γούναρη.

Άποψή του ήταν ότι ο κύριος εχθρός ήταν οι Σλάβοι. Ήταν υπέρ της παραμονής των Ελλήνων στη Μικρά Ασία και αντίθετος στην Μικρασιατική εκστρατεία μιας και πίστευε ότι δεν μπορούσαμε να διατηρήσουμε μια τόση μεγάλη έκταση. Πίστευε ότι οι Έλληνες έπρεπε να μείνουν στις πατρογονικές τους εστίες, να οργανωθούν και να προσπαθήσουν να αναλάβουν τον έλεγχο της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Την 30 Ιουλίου 1920 γίνεται απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου στη Λυών, όπου αυτός διαπραγματευόταν την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών. Μόλις η είδηση έγινε γνωστή στην Αθήνα οι «αγανακτισμένοι δημοκρατικοί πολίτες» βγήκαν στους δρόμους για να «πάρουν το αίμα τους πίσω». Έκαψαν εφημερίδες (Καθημερινή, Σκρίπ, Ημερησία κ.ά.) και ξυλοφόρτωσαν όποιους θεωρούσαν αντιπάλους τους, ενώ η αστυνομία είχε καταπιαστεί με τη σύλληψη αντιβενιζελικών πολιτικών (Στράτος κ.ά.). Από το μένος τους δεν γλίτωσε ούτε το θέατρο Κοτοπούλη, το οποίο και κατέστρεψαν ολοσχερώς…

Μια ομάδα «διαδηλωτών» αντιλαμβάνεται το Ιώνα Δραγούμη να κατεβαίνει με το αυτοκίνητό του την Κηφισίας. Συνοδευόταν από την κόρη της Μαρίκας Κοτοπούλη. Αφού τον σταμάτησαν και αποπειράθηκαν να τον λιντσάρουν, επενέβη ομάδα αστυνομικών με επικεφαλής τον Γύπαρη (αρχηγός των «δημοκρατικών ταγμάτων») που τον «συνέλαβαν». Λίγο πιο κάτω τον εκτέλεσαν με το πρόσχημα ότι έβγαλε όπλο και αποπειράθηκε να πυροβολήσει κάποιον αστυνομικό…

Δολοφονήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους το απόγευμα της 31ης Ιουλίου 1920 στη διασταύρωση των οδών Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Παπαδιαμαντοπούλου όπου σήμερα βρίσκεται μαρμάρινη στήλη (απέναντι από το Ξενοδοχείο Hilton)…

«Σκάστε και πληρώνετε… χαχόλοι»

29 Ιουλίου, 2008 Σχολιάστε
Δείτε τι παίρνουν, στις ζημιογόνες ΔΕΚΟ σημειωτέον και φωνάξτε υπέρ τους…
και εσείς του ιδιωτικού τομέα αλλά και τα «κορόιδα» του δημοσίου

Πλάκα είχε ο Μανώλης: «Μου είπαν από το κόμμα ότι συνηθίζεται να αντικαθίσταται (ΣΣ εννοούσε να αντικαθίσταται, από το θερινό τμήμα της Βουλής, όποιος διαφωνεί) και είπα ΕΝΤΑΞΕΙ»

Χαχαχα Αυτό θα πει πειθαρχία… όλοι στοιχισμένοι πίσω από τον Τιτάνα… Μπράβο

ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ ΓΕΡΑ ΠΑΡΤΟΥΣ ΤΑ ΛΕΦΤΑ

Όταν βρίζουν όλοι, δεξιοί, ΠΑΣΟΚοι και αριστεροί, σημαίνει ότι πάμε καλά και θίγουμε συμφέροντα


Διαβάστε εδώ για τη λύσσα των βολεμένων

«29η Ιουλίου 1973… κατάργηση της μοναρχίας στην Ελλάδα»

29 Ιουλίου, 2008 6 Σχόλια
Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε… σαν σήμερα πριν 35 χρόνια καταργήθηκε η μοναρχία στην Ελλάδα, με απόφαση του λαού επί Προεδρίας ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ.
Μετά το Κίνημα του Ναυτικού τον Μάιο του 1973 – στάση αξιωματικών στο αντιτορπιλικό «Βέλος» – στο οποίο συμμετείχαν ο Παπαδόγγονας και άλλοι δεξιοί αξιωματικοί, ο Γ. Παπαδόπουλος, στις 1 Ιουνίου 1973, κηρύσσει έκπτωτη τη Μοναρχία και εγκαθιδρύει «Προεδρική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία», με Συντακτική Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου.

«Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα διαθέτει αυξημένες εξουσίες», διευκρινίζεται την επομένη με αφορμή την αναγγελία Αναθεώρησης του Συντάγματος. Πρόεδρος ορίστηκε ο ίδιος ο Παπαδόπουλος, με αντιπρόεδρους τους Παττακό και Μακαρέζο. Σύμφωνα με το Σύνταγμα το οποίο θα επικυρωνόταν με δημοψήφισμα η θητεία του Προέδρου θα ήταν 7ετής, χωρίς δικαίωμα επανεκλογής.

Το δημοψήφισμα ορίζεται για τις 29 Ιουλίου.

Το αποτέλεσμα ήταν:

Προεδρευομένη Δημοκρατία: 78,4%
Βασιλευομένη Δημοκρατία: 21,6%


Στις 19 Αυγούστου 1973 ο Παπαδόπουλος ορκίστηκε «Πρόεδρος», με τον Αγγελή «Αντιπρόεδρο». Ταυτόχρονα χορηγήθηκε αμνηστία σε όσους ήταν στη φυλακή για πολιτικά εγκλήματα κατά της χούντας. Την επομένη απελευθερώθηκαν από τον Κορυδαλλό 150 πολιτικοί κρατούμενοι. Οι πιο γνωστοί μεταξύ τους ήταν ο «φασίστας» ή «ακροδεξιός» Αβέρωφ (για να μην ξεχνίομαστε…) και ο Αλέκος Παναγούλης που το 1968 είχε αποπειραθεί να δολοφονήσει τον Παπαδόπουλο

Τον Σεπτέμβριο ανατέθηκε στον άλλοτε αρχηγό του Κόμματος των Προοδευτικών Μαρκεζίνη ο σχηματισμός Κυβέρνησης ενώ τον Νοέμβριο ακολούθησαν τα γνωστά γεγονότα του Πολυτεχνείου που είχαν σαν αποτέλεσμα την άνοδο του Ιωαννίδη στην εξουσία (σκλήρηνση του καθεστώτος) και την απώλεια της μισής σχεδόν Κύπρου στους Τούρκους

Πάντως για να μην ξεχνάμε:

ΤΗΝ 29η ΙΟΥΛΙΟΥ 1973 ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ…
ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ…


Δείτε και το βιντεάκι που ο Παττακός έδινε γραμμή στον λαό… απολαύστε και τον τύπο που λέει «θάλασσα, γη και ουρανός είμαστε μαζί σας» :))…

ΥΓ. Ξαναλέω, για να μην «παρεξηγηθώ», ο Παπαδόπουλος έκανε αδικαιολόγητα λάθη… αλλά κάποιες αλήθειες πρέπει να λέγονται

«Ας ελπίσουμε να μην του τελειώσουν γρήγορα τα γραμματόσημα…»

29 Ιουλίου, 2008 Σχολιάστε
Επιστολή και προς τον ΟΗΕ έστειλε την προηγούμενη εβδομάδα ο κάφρος των Σκοπίων, όπως μετέδωσαν τα δελτία ειδήσεων (ΕΡΤ, MEGA), αναμασώντας τα περι «μακεδονικής μειονότητας» και «γλώσσας». Αντιγράφω από το in.gr:

«Συνεχίζεται η επιστολογραφία από την πλευρά των Σκοπίων με αποδέκτη της νέας επιστολής Γκρουέφσκι αυτή τη φορά τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, Μπαν Γκι Μουν.

Σύμφωνα με το Mega, η καινούργια επιστολή του Νίκολα Γκρουέφσκι είναι δισέλιδη και σε αυτήν ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ περιγράφει την Ελλάδα σαν χώρα του περασμένου αιώνα που καταπατά βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματα, δημεύει περιουσίες και εφαρμόζει πολιτικές διώξεων εις βάρος των μειονοτήτων.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες στην επιστολή, μεταξύ άλλων, σημειώνεται: «Η ελληνική εξουσία από δεκαετίες τώρα δεν αναγνωρίζει τη μακεδονική ταυτότητα. Η Ελλάδα εξακολουθεί την ίδια πολιτική, η οποία απαγορεύει στους Μακεδόνες να δηλώνουν την εθνική τους ταυτότητα, όπως επίσης και τη χρήση της μακεδονικής γλώσσας και κουλτούρας, ενώ επέβαλε αλλαγές στα τοπωνύμια και σκληρές τιμωρίες στις δραστηριότητες των Μακεδόνων. Αυτοί που ανήκουν στη μακεδονική μειονότητα της Ελλάδας είναι από δεκαετίες τώρα αντικείμενο ισχυρών αντιποίνων από την ελληνική πολιτική, κάτι που οδηγεί σε εξαφάνιση της μακεδονικής ταυτότητας στην Ελλάδα».

Υπενθυμίζεται ότι επιστολή προς τον αρμόδιο για την πολυγλωσσία κοινοτικό επίτροπο Λεονάρντ Όρμπαν απέστειλε την Κυριακή και ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Αντόνιο Μιλόσοσκι, ζητώντας του να στηρίξει «τα αιτήματα των εκπροσώπων της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα σε ό,τι αφορά την προστασία και την προώθηση της μακεδονικής ως μειονοτικής γλώσσας», όπως αναφέρει.

Οι νέες επιστολές της ΠΓΔΜ έρχονται μετά την απαντητική επιστολή του προέδρου της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο στον Νίκολα Γκρουέφκσι, με την οποία τονίζει πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει αρμοδιότητα για τις μειονότητες, ενώ προτρέπει την ΠΓΔΜ να έχει καλές σχέσεις γειτονίας με την Ελλάδα, προς όφελος των ευρωπαϊκών φιλοδοξιών της.

«Λυπηρή εξέλιξη», χαρακτήρισε ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Γ.Παπακωνσταντίνου, την επιστολή Μιλόσοσκι προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εξέλιξη, η οποία, όπως ανέφερε, ξεκίνησε με τις επιστολές από την πλευρά της ΠΓΔΜ, αλλά και την απάντηση που δόθηκε από την Αθήνα.

Ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ έκανε λόγο για έξαρση του εθνικισμού στη γειτονική χώρα, καθώς η νέα γενιά ηγετών της ανεβάζει πολύ ψηλά τον εθνικιστικό πήχη και προέβλεψε ότι τέτοιου είδους προκλήσεις θα συνεχιστούν.»

Επειδή ο Γκρουέφσκι, απ΄ότι φαίνεται, δεν πρόκειται να βαρεθεί να στέλνει επιστολές σε σχετικούς και άσχετους,
ας ελπίσουμε να μην του τελειώσουν γρήγορα τα γραμματόσημα…
όσες πιο πολλές επιστολές στέλνει τόσο πιο πολύ εκτίθεται…

ήταν που ήταν γραφικός με το καουμπόικο περπάτημα…
θα γίνει νούμερο ακόμα και σ’ αυτούς που τον υπερασπίζονται…

«Μέγας αντιστασιακός ο Ανδρέας… ήρθε Ελλάδα ένα μήνα μετά την πτώση της χούντας»

28 Ιουλίου, 2008 2 Σχόλια
Κλείνοντας σήμερα με την αντίσταση του Ανδρέα Παπανδρέου, ας δούμε και την υπέρτατη πράξη «ανδρείας» του...

Ενώ ο Καραμανλής επέστρεψε και έφερε ουσιαστικά στην Ελλάδα τη Δημοκρατία, τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 1974

ο Ανδρέας επέστρεψε 23 μέρες αργότερα… περιμένοντας να ομαλοποιηθεί η κατάσταση… τόσο χέστης ήταν και τέτοια αντίσταση έκανε…


Οι δικαιολογίες πολλές:


– Η Αγγέλα Κοκκόλα, Γραμματέας του για χρόνια, μας λέει ότι δεν ήρθε αμέσως γιατί διαφωνούσε με τον τρόπο που έγινε η παράδοση της εξουσίας από τον Γκιζίκη στον Καραμανλή!! Μάλιστα μας λέει ότι κρίθηκε απαραίτητη η παρουσία του… προκειμένου να σώσει την Ελλάδα , μετά το «Έξω από το ΝΑΤΟ» του Καραμανλή (εδώ γελάμε…) και γι’ αυτό ήρθε μετά από ένα σχεδόν μήνα…


– Ο Γιωργάκης, κλασσικά με το κομφούζιο που επικρατεί στο κεφάλι του, θέλει να μας πει ότι φοβόντουσαν να έρθουν στην Ελλάδα αλλά μας μπερδεύει κιόλας λέγοντας ότι υπήρχαν και σκέψεις να μην έρθουν για να μην νομιμοποιήσουν τον Καραμανλή (!!):

«Το καλοκαίρι του ’74 έλεγαν ορισμένοι ότι δεν πρέπει να πάει ο Ανδρέας στην Ελλάδα και να νομιμοποιήσει τον Καραμανλή. Άλλοι έλεγαν ότι «τώρα πέφτει η χούντα και πρέπει να δώσει τη μάχη». Επικράτησε η δεύτερη άποψη από τον ίδιο τον Ανδρέα.

Αλλά ας δούμε λίγο το θέμα. Πρώτον, ο Ανδρέας ήταν στόχος του παρακράτους και της χούντας. Ο Καραμανλής δεν ήταν. Ο Ανδρέας είχε δεχθεί 3 δολοφονικές απόπειρες(ΣΣ. ρε τον μπαγάσα τον Ανδρέα ούτε ο Χίτλερ να ‘τανε). Επεχείρησαν μία φορά να μας κάψουν ζωντανούς (ΣΣ. θεέ μου τι φρίκη έζησε το Γιωργάκι… εκεί λάσκαρε η βίδα άραγε) σ’ ένα νησάκι στη Σουηδία που δεν είχε ούτε ρεύμα και μία δεύτερη στα γραφεία του ΠΑΚ στη Στοκχόλμη (παραμονές Χριστουγέννων) όπου ήμασταν μόνοι κι ευτυχώς μας έσωσε η Πυροσβεστική. H τρίτη φορά ήταν στο Τορόντο, όπου υπήρχε σχέδιο να δολοφονηθεί.

Ο δεύτερος λόγος ήταν για το ίδιο το εγχείρημα Καραμανλή. Τι ήταν αυτό; Ποιοι θα έπαιρναν την εξουσία… Μήπως εμείς θα νομιμοποιούσαμε κάτι στραβό; Αλλά επικράτησε η γνώμη ότι πρέπει εμείς να βρεθούμε στην πρωτοπορία του αγώνα. Έπρεπε να μεταφερθεί η πάλη (ΣΣ. η πάλη με τις γκόμενες εννοεί μάλλον) μέσα στην Ελλάδα, χωρίς ένοπλο αγώνα, αλλά με μία σύγχρονη οργάνωση. Συζητούσαμε λοιπόν πώς θα γίνει η μετεξέλιξη στο ΠΑΣΟΚ.

Έγινε πάντως μεγάλη υποδοχή στον Ανδρέα στο αεροδρόμιο εκείνη την Παρασκευή, 16 Αυγούστου…

Στο αεροπλάνο ήταν ο Ανδρέας, η μητέρα μου, η Αγγέλα Κοκκόλα, ο Μιχάλης Ζιάγκας, ο Κίμων Κουλούρης, ο Γιώργος Κίσονας, ο Μάκης Παπασταύρου, ο Στάνλεϊ Σάινμπάουμ με τη γυναίκα του…

Μείναμε στο ξενοδοχείο «Καστρί», πλάι στο σπίτι που ήταν ερημωμένο. Αυτό το καθαρίσαμε στη συνέχεια για να μπούμε. (ΣΣ. τις τελευταίες δύο προτάσεις κρατήστε τις για το τέλος δηλ. ότι μέσα στο αεροπλάνο της επιστροφής ήταν και η Μαργαρίτα και τα παιδιά και ότι την πρώτη βραδιά κοιμήθηκαν στο Ξενοδοχείο «Καστρί»)».

Ευτυχώς δηλαδή φίλοι μου που ήρθε ο Παπανδρέου και νομιμοποίησε τον Καραμανλή μετά από 1 σχεδόν μήνα
γιατί αλλιώς οι αποφάσεις του Καραμανλή και η καθαίρεση των Πραξικοπηματιών θα ήταν παράνομες…
– Η αλήθεια φαίνεται ξεκάθαρα στο ρεπορτάζ του «Βήματος» για τα 25 χρόνια του ΠΑΣΟΚ:

«Το αεροπλάνο που έφερε τον Ανδρέα Παπανδρέου στην Ελλάδα προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού στις 21.05 ακριβώς της 16ης Αυγούστου 1974. Είχαν περάσει ήδη 23 ημέρες από την πτώση της δικτατορίας.

Καθώς το αεροπλάνο τροχοδρομούσε στον διάδρομο προσγειώσεως, μπορούσε να διακρίνει κανείς ανάμεσα στο πλήθος που τον περίμενε πολλούς επώνυμους: Ι. Χαραλαμπόπουλος, Ι. Αλευράς, Μιχ. Παπακωνσταντίνου (ΣΣ. μπουμπούκι κι αυτό, ο θείος του σημερινού εκπροσώπου τύπου του ΠΑΣΟΚ)… Ν. Μαλιάκας (ΣΣ. ο κλασσικός ΠΑΣΟΚος… κρίμα που τον χάσαμε και δεν έγινε υπουργός του Ανδρέα το 1981… με τέτοιο όνομα θα έσκιζε), … οι απόστρατοι στρατηγοί … Παν. Πανουργιάς (ΣΣ. συμμετείχε μέχρι και στις 15 Απριλίου 1967 στις συζητήσεις με τους Συνταγματάρχες για το πραξικόπημα… διαφώνησε την τελευταία στιγμή γιατί ως ταξίαρχος δεν ήθελε να παίρνει εντολές από τους κατωτέρους τους)…

Όταν άνοιξε η πόρτα του αεροπλάνου πρόβαλε ένας διαφορετικός Ανδρέας Παπανδρέου. Με μαύρο δερμάτινο σακάκι, με φαβορίτες και εμφανώς πιο αδύνατος από ό,τι τον ήξεραν πριν από εφτά χρόνια. Μαζί του βγήκαν ο Μιχ. Ζιάγκας, η Αγγέλα Κοκκόλα, ο Κ. Κουλούρης (ΣΣ. α ρε Κίμωνα πως σε πρόδωσαν έτσι οι σύντροφοι…) και η σύζυγός του Μαργαρίτα με τον γιο τους Γιώργο Παπανδρέου (ΣΣ. είπαμε κρατήστε το ότι κατέβηκε η Μαργαρίτα και ο Γιωργάκης από το αεροπλάνο, για το τέλος του ρεπορτάζ).

Όταν κατέβηκε από τις σκάλες του αεροπλάνου δεν πρόλαβε να πιάσει καμιά από τις ανθοδέσμες που του προσφέρθηκαν, ούτε να χαιρετήσει τους παλαιούς συνεργάτες του.

Το πλήθος τον σήκωσε στον αέρα και το αεροδρόμιο γνώρισε ένα νέο παραλήρημα. Το δεύτερο μετά τη φοβερή βραδιά της άφιξης του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ο Μάκης Παπασταύρου και ο Δημ. Κολοβός, που έπαιζαν ρόλο σωματοφύλακα, δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτε. Χρειάστηκε αρκετή ώρα ώσπου να φθάσει ως την αίθουσα των επισήμων όπου τον περίμεναν οι δημοσιογράφοι. Οι πρώτες δηλώσεις του ήταν εκτενείς αλλά δεν προδιέγραφαν καμιά από τις επόμενες κινήσεις του.

Χρειάστηκαν τρεις ώρες ώσπου να φθάσει από το αεροδρόμιο στο Καστρί. Ο κόσμος που τον αναγνώριζε και τον χειροκροτούσε καθ’ οδόν και η τεράστια πομπή αυτοκινήτων που τον ακολουθούσε του δημιουργούσε την αίσθηση ότι δεν τον υποδέχονται σαν απλό πολιτικό αλλά σαν ηγέτη. Δεν τον είχαν ξεχάσει!

Στο Καστρί βρήκε μια πρόχειρη υποδοχή με χειροκροτήματα και αγκαλιές. Στην είσοδο της βίλας «Γαλήνη» είχαν αναρτηθεί φωτογραφίες του Γεωργίου Παπανδρέου και ένα πλακάτ έγραφε: «Σήκω, Γέρο, να μας δεις».

Πήγε κατευθείαν στο γραφείο του Γεωργίου Παπανδρέου. Όλα ήταν όπως τα θυμόταν. Οι φωτογραφίες του ίδιου και των παιδιών του, της Μαργαρίτας και κάποιες άλλες… Συγκινήθηκε (ΣΣ… ο κλασσικός λαοπλάνος). Σε εκείνο το γραφείο είχε περάσει ατελείωτες ώρες με τον πατέρα του. Και οι συζητήσεις τους δεν ήταν πάντα ευχάριστες (ΣΣ. είπαμε ο Μάντρακας τον γιο του τον έλεγε μαλακιστήρι).

Ο Μάκης Παπασταύρου διέκοψε τις αναμνήσεις. Στον κήπο τον περίμεναν.

Τον ρώτησε δυο πράγματα για την υποδοχή στο αεροδρόμιο και βγήκε.

Ήταν ξημερώματα όταν ζήτησε να του επιτρέψουν να αναχωρήσει. Θα κοιμόταν στο διπλανό ξενοδοχείο «Καστρί», όπου είχαν κλείσει δωμάτια. Πίσω του έμειναν καμιά 70ριά άτομα, φοιτητές κυρίως, που κοιμήθηκαν στο πάτωμα της βίλας, όπου οι εργασίας ανακαίνισης δεν είχαν τελειώσει ακόμη.

Για ένα διάστημα όλοι ήξεραν ότι άλλαζε σπίτια, για λόγους ασφαλείας.

Πέρασε πολύ καιρός ώσπου να γίνει γνωστό ότι, ακόμη και εκείνο το πρώτο βράδυ της επιστροφής, μπήκε σε ένα αυτοκίνητο και πήγε σε ένα διαμέρισμα στους Αμπελοκήπους. Το είχε βρει η Βάσω, που έφθασε στην Ελλάδα από το Λονδίνο μερικές ημέρες νωρίτερα. (ΣΣ. την οποία είχε «γνωρίσει»… μερικούς μήνες πριν σαν φοιτήτρια στο Λονδίνο)»

Νάτη η αντίσταση λοιπόν… ήρθε με τα χίλια ζόρια στην Ελλάδα, φοβόταν τη σκιά του, έβλεπε παντού φαντάσματα, αλλά οι γκόμενες γκόμενες…

Ο αθεόφοβος είχε στείλει την Βασούλα μερικές μέρες πριν στην Αθήνα να βρει γκαρσονιέρα να στεγάσει τον έρωτά του…

και την πρώτη μέρα που γύρισε στην Ελλάδα με τη γυναίκα του και τον Γιωργάκη, τους κοίμισε στο Ξενοδοχείο και άρχισε αμέσως τα ξενοπηδήματα…

συνέχισε δηλ τον αγώνα όπως τον έκανε και στο εξωτερικό…

Συμπέρασμα: ο μέγας αγωνιστής Ανδρέας ήρθε στην Ελλάδα, 23 μέρες μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, αφενός γιατί ήταν χέστης και αφετέρου γιατί δεν έβρισκε κατάλληλη γκαρσονιέρα να στεγάσει τον ερωτά του…
Τώρα για το πως δημιουργούνται οι μύθοι και το πως κάποιοι δεν ντρέπονται να μιλάνε για αντίσταση του Ανδρέα… ρωτήστε τον Παπαχελά. Όταν παίρνει συνέντευξη από την Μάργκαρετ και την ρωτάει «Πως καταφέρατε να τον φυγαδεύσετε από την Ελλάδα» (!!!) κάτι θα ξέρει να σας απαντήσει για την δημιουργία αστικών μύθων και για την προπαγάνδα


Τι να φυγαδεύσει ρε βλάκα όταν μέχρι και στην ιστοσελίδα του «Ιδρύματος Ανδρέα Παπανδρέου» γράφεται ότι ο ίδιος ο Υπ. Εσωτερικών (sic) Παττακός του έδωσε διαβατήριο ώστε να φύγει κουστουμάτος και ατσαλάκωτος…

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ-ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

26 Ιουλίου, 2008 2 Σχόλια
Προκειμένου να γίνει αντιληπτή η γενικότερη θέση του Κ. Καραμανλή απέναντι στο μείζον θέμα του Συντάγματος της χώρας θα ήταν σκόπιμη η αναφορά στην εναρκτήρια φράση σχετικής ομιλίας του ενώπιον της Βουλής: «Οταν ο Σόλων ηρωτήθη κάποτε ποία είναι η καλυτέρα μορφή πολιτεύματος, αντί απαντήσεως ηρώτησε: διά ποίον λαόν; διά ποίαν εποχήν; Πράγμα που σημαίνει ότι ο νομοθέτης οφείλει να έχη την ικανότητα να ανεύρη το σύστημα εκείνο, το οποίον θα συνδυάση τας βασικάς αρχάς της Δημοκρατίας με τας περιστάσεις και τας ειδικάς συνθήκας της χώρας του».

Με αυτή την συλλογιστική, ο Κ. Καραμανλής είχε προσανατολιστεί από το 1961 στην ιδεά της αναθεώρησης μη θεμελιωδών διατάξεων του Συντάγματος του 1952, το οποίο χαρακτήριζε ως «απηρχαιωμένον» και «τροχοπέδην εις την πρόοδον του τόπου».

Ειδικότερα, είχε εισηγηθεί τη συνταγματική κατοχύρωση του θεσμού της νομοθετικής εξουσιοδότησης και του δικαίου της ανάγκης, τον εξορθολογισμό της τακτικής νομοθετικής διαδικασίας, την κατοχύρωση κοινωνικών δικαιωμάτων, τη θέσπιση προσόντων για τους εκδότες εφημερίδων, καθώς και τη σύσταση Συνταγματικού Δικαστηρίου στο οποίο ανετίθετο και η διάλυση «ανατρεπτικών» πολιτικών κομμάτων.

Η πρόταση αυτή αντιμετωπίστηκε αρνητικά τόσο από την μείζονα αντιπολίτευση όσο και από το ρυθμιστή του πολιτεύματος. Η ματαίωση, υπό τις συνθήκες αυτές, της εφαρμογής αυτής της «βαθείας τομής» αποτέλεσε, κατά τον Κ. Καραμανλή, μιαν από τις βασικές αιτίες της φθοράς του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος στα χρόνια που ακολούθησαν, αλλά και της κατάλυσης της Δημοκρατίας, το 1967.

Μετά την αποκατάσταση των ελευθέρων θεσμών και την επίλυση του πολιτειακού ζητήματος, ο Κ.Καραμανλής θεώρησε αναγκαία την ψήφιση νέου Συντάγματος, ικανού να ανταποκριθεί στις προκλήσεις των καιρών, μέσω και της «λελογισμένης» ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας. Συγκεκριμένα, διασφαλίστηκε η αποτελεσματική διακυβέρνηση της χώρας από την κυβέρνηση της πλειοψηφίας και, ταυτόχρονα, μέσω του θεσμού του Προέδρου, αναχαιτιζόταν η ενδεχόμενη τάση της ίδιας αυτής κυβέρνησης να εκμεταλλευτεί με τρόπο αθέμιτο τη θέση της εις βάρος των αντιπάλων της.

Το νέο Σύνταγμα ψηφίστηκε στις 7 Ιουνίου 1975 και αποτέλεσε έκτοτε σταθερό έρεισμα για την αταλάντευτη δημοκρατική πορεία της χώρας.

Όσο για εκείνους που λένε ότι επανέφερε το Σύνταγμα του 1952, πρέπει να θυμόμαστε ότι το Σύνταγμα του 1927 συζητήτω απο το 1924. Επίσης το Σύνταγμα του 1952 συζητήτω απο το 1946. Άρα χρειάζοταν κάποιος χρόνος. Από το 1961 είχε θέσει ο Εθνάρχης την ανάγκη αλλαγής του Συντάγματος.

Να θυμίσω δε ότι ο Καραμανλής ξεκίνησε την απελευθέρωση κρατουμένων, την επανασύσταση του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας, την επαναφορά των Ενόπλων Δυνάμεων υπό τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας, την αποκατάσταση της νομιμότητας στα πανεπιστήμια, την επαναφορά των συνδικαλιστικών ελευθεριών, την επαναφορά των απολυμένων απο την δημόσια διοίκηση, την κατάργηση του Νόμου 509 – νομιμοποίηση του ΚΚΕ, την επαναλειτουργία των αγροτικών συνεταιρισμών, την αμνήστευση των πολιτικών αδικημάτων και πολλά άλλα.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ

Ίδρυμα Καραμανλή 1
Ίδρυμα Καραμανλή 2

«Μέγας αντιστασιακός ο Ανδρέας… μέχρι και η Μελίνα αποδείχθηκε πιο άντρας…»

25 Ιουλίου, 2008 2 Σχόλια
Το πόσο χέστης και αντιστασιακός του κώλου ήταν ο Ανδρέας δεν φαίνεται μόνο από το ότι επί Μεταξά κάρφωσε στην Ασφάλεια, με την πρώτη μπάτσα που έφαγε, τους «συντρόφους» του (εδώ), ούτε από το ότι (σύμφωνα με δηλώσεις του «αφερέγγυου Παττακού») προκειμένου να πάρει το διαβατήριο από τον Παττακό και να γίνει Λούης του έλεγε: «Πολύ καλά τα πάει η επανάσταση σας, κύριε αντιπρόεδρε» (προσέξτε κ Αντιπρόεδρε ούτε καν Στρατηγέ :))), αλλά από το ότι δεν ήρθε στην κηδεία του πατέρα του γιατί φοβόταν ότι δήθεν θα τον συλλάβουν… Ποιοι; Αυτοί που του είχαν δώσει διαβατήριο να φύγει ντε :))).

Επειδή δε σκεφτόταν μόνο την πάρτη του έστειλε μόνο την γυναίκα του και τα παιδιά του στην κηδεία του πατέρα του… Μα αν ήθελαν, αυτοί που του έδωσαν διαβατήριο για να φύγει, να τον εκβιάσουν και να τον κάνουν να σωπάσει δεν θα μπορούσαν να απαγορεύσουν στην οικογένειά του να ξαναφύγει; Τι σόι δικτάτορες ήταν αυτοί που σέβονταν την γυναίκα και τα παιδιά του Αντρέα; Τι σόι δικτάτορες ήταν αυτοί που δήθεν κόλλησαν το πιστόλι στον κρόταφο του Γιωργάκη για να τους πει που ήταν ο πατέρας του και μετά έδωσαν διαβατήρια και άφηναν τον Γιωργάκη και την Μαργαρίτα να μπαινοβγαίνουν στην Ελλάδα; Περίεργα πράγματα…

Ή μήπως δεν τον υπολόγιζαν τον Ανδρέα και δεν τους απασχολούσε ο «αντιδικτατορικός αγώνας» ειδικά στο εξωτερικό; Μήπως τελικά ο «αντιδικτατορικός αγώνας του εξωτερικού» (του εξωτερικού. όχι του εσωτερικού) ήταν αγώνας του κώλου; Μάλλον… Αλλά παρόλα αυτά ο Ανδρέας δεν ήρθε στην κηδεία του πατέρα του. Μπορεί βέβαια και να μην ήρθε επειδή δεν τον απασχολούσε μιας και η σχέση πατέρα-γιου θύμιζε κάτι από τη σχέση που έχει ο πατέρας Μάντρακας με τον γιο Μάντρακα στην ταινία Ψυχραιμία του Περράκη… ο πατέρας «συνεπαρμένος» από τις ικανότητες του γιου τον αποκαλεί «μαλακιστήρι» και αναρωτιέται «με ποιόν τον έκανε η πουτάνα η μάνα του»… στο τέλος του έργου ο γιος σκοτώνει τον «Γέρο» ;)… Η Μαργαρίτα βέβαια, στο «Βήμα», περιγράφει την πιο πάνω σχέση πατέρα-γιου με πιο κομψά λόγια:

«Ο πατέρας του ήταν αρκετά επικριτικός για την ανυποχώρητη στάση του Ανδρέα και του επέρριπτε εμμέσως μερίδιο της ευθύνης για τις πράξεις των συνταγματαρχών.»

Θα αντισταθώ στον πειρασμό και δεν θα γράψω σε ελεύθερη μετάφραση πως φαντάζομαι ότι του τα έψελνε ο Γέρος Παπανδρέου…

Τέσπα είναι τόση η πρεμούρα να δικαιολογηθεί η μη παρουσία του Ανδρέα στην κηδεία του πατέρα του, που το «Ίδρυμα Ανδρέα Παπανδρέου» στην ιστοσελίδα του σε δύο διαφορετικά σημεία δίνει δύο διαφορετικές εκδοχές…


και όλα αυτά την στιγμή που όπως παραδέχονται οι ίδιοι η χούντα πρότεινε να κηδευτεί ο Γ. Παπανδρέου «δημοσία δαπάνη»… προφανώς αναγνωρίζοντας τους αγώνες του εναντίον των κομμουνιστών…

Για να καταλάβετε το πόσο χέστης ήταν θα γράψω τι έγινε σε μια ανάλογη περίπτωση. Η μητέρα της Μελίνας (της γνωστής… που την έβλεπε ο Χατζηδάκης και έβγαζε καντήλες…) πέθανε το 1972 και της επετράπη να έρθει στην κηδεία και να ξαναφύγει. Μέχρι και η Μελίνα δηλ, που είχε αποκαλέσει δημοσίως τον Παττακό «φασίστα», δεν φοβήθηκε και ήρθε επί χούντας στην Ελλάδα και φυσικά δεν την πείραξε κανένας και ξαναέφυγε για να συνεχίσει τον «αντιδικτατορικό αγώνα» με τις συναυλίες στο εξωτερικό και να ρίξει τη χούντα το 1974 (:)) καλό εεε;)

Ακόμα και η Μελίνα λοιπόν αποδείχθηκε πιο άντρας από τον Αντρέα…


Για να μην αναφερθώ στον Μητσοτάκη που με την κατάργηση του στρατιωτικού νόμου το 1973 (στα πλαίσια της «φιλελευθεροποίησης» του Παπαδόπουλου) γύρισε στην Ελλάδα με αποτέλεσμα να ξανασυλληφθεί από το καθεστώς Ιωαννίδη και να αποφυλακισθεί με την πτώση της Χούντας το 1974...

Αύριο θα βάλω και το τρίτο μέρος της επιστροφής στην Ελλάδα… εκεί να δείτε αντίσταση…

Αρέσει σε %d bloggers: